من کسی را میشناسم که تمام ِ دو راهیهای ِ مرا ترمز میزند... و آیینهاش را تنظیم میکند! درست رویِ لبخند ِ من... سبز که میشود تمامِ قرمزها را عبور میکند.... اما هنوز هم باور ندارد که من؛ از آنچه در آیینه میبیند، به او نزدیکترم!...

نگاهت زیباترازخورشید،

دلت پاک ترازآسمان

و صدایت آرام ترازنسیم بهار . . .

سالروزتولدآسمانی ات مبارک

خسته تر از همیشه آمده بود! خسته تر از خسته! گره اخم روی پیشانی اش... سرد و بی حوصله حضور و غیاب ! بعد: دعوای تخته با گچ سفید و قرمز و... کاش آن ابر بی خیال دور، نیمه شب به حرف آمده بود، وبه جای معلم خسته، کاش امروز برف می بارید...!

کو آشنای شب های من کو؟ دیروز من کو فردای من کو؟ شهزاده من رویای من کو؟ کو هم قبیله لیلای من کو؟ وقتی نوشتم عاشقترینم، گفتی نمیخوام تو رو ببینم! برات نوشتم یه بیقرارم، با خنده گفتی دوستت ندارم... رو بغض ابرا نامه نوشتم، قلبمو مُهرِ نامه گذاشتم... با تو میگیره ترانه هام جون؛ وقتی نباشی میمیره مجنون... چند روزه بارون داره میباره،بوی شکستن برام میاره... میگه غزلپوش تو رو نمیخواد، لیلای خوابت دیگه نمیاد... کو آشنای شب های من کو؟ دیروز من کو فردای من کو؟ شهزاده من رویای من کو؟ کو هم قبیله لیلای من کو؟